"Heehee hoojooojooo hee hee wooooooh heeej heej hee hee!!... Het gebeurt weer in m'n kop vandaag!"
Zo ongeveer begint de openingstrack van het album 'Mompelingen' van Elektrik Hannes, dat in 1995 werd uitgebracht ter ere van zijn vijftigste verjaardag. De kreten gaan over in een langzame blues - met improvisaties op de elektrische gitaar zoals enkel Hannes Kuiper dat kon. Hannes Kuiper – begenadigd Haarlems beeldend kunstenaar en muzikant – overleed zaterdag op 79-jarige leeftijd.
door Paul Lips
Wie een schilderij van Hannes Kuiper aanschouwt zal de stijl in een verder leven steevast blijven herkennen. Je zou hem kunnen indelen bij de naïeven of zijn stijl met enige fantasie post-CoBrA kunnen noemen. Eigenlijk valt Hannes Kuiper als kunstenaar niet in één vakje te plaatsen. Heldere kleuren, vrolijke taferelen vol zon en wolken, lieflijke dieren en zachtmoedige mensfiguren bevolken zijn vooral in olieverf uitgevoerde schilderijen. Daarnaast zijn er de ruimtelijke objecten, zoals de vogels bij het Wilsonsplein en het typische Hannes-object bij treinstation Haarlem-Spaarnwoude. Zijn manier van schilderen is tijdloos en niet per definitie gebonden aan de Spaarnestad. Het is vooral de vrije expressie die Hannes in alles wat hij deed tot op het laatst wist vol te houden, in zijn kunst, zijn gedichten en zijn muziek.
Zijn atelier annex 'galerie De Evenaar' aan huis aan de Korte Houtstraat vormde de bakermat voor al die creativiteit, een eigenschap waar ook zijn vrouw Christine Peursum en dochters Marcella en Jorinde mee gezegend zijn. Hannes en Christine namen vele keren deel aan de Kunstlijn, al zullen ze zich niet altijd officieel hebben ingeschreven. Ook daarin kenmerkte zich die hang naar vrijheid. Dochter Marcella deed deze Kunstlijn-editie mee met een prachtige installatie in De Volharding aan de Paul Krugerkade.
Vooral voor Haarlemse muzikanten is Hannes Kuiper een held, icoon of 'legend', zoals we thans zeggen. Zijn onnavolgbare gitaar-erupties staan bij velen in het muzikale geheugen gegrift. Eind jaren zestig zette Kuiper onder de naam Mr. Moses al jongerensociëteit Ekestos aan het Stationsplein op stelten, om vervolgens begin jaren zeventig hoge ogen te gooien op het Loosdrecht Jazzconcours. Onder allerlei namen en in allerlei bezettingen trad Hannes Kuiper op bij vrijplaatsen, festivals, wijkcentra of ateliers. Voor de 'gewone' popcentra was zijn muziek te experimenteel en teveel 'noise'.
Het boek 'Hannes' dat bij zijn vijftigste verjaardag samen met het album 'Mompelingen' werd uitgebracht (gepresenteerd in het Patronaat in 1995) geeft een mooi beeld van de vrije kunstenaar die Hannes voor altijd in het collectieve Haarlemse geheugen zal innemen. Drijvende kracht achter het project (met een speciaal in oplage uitgegeven Hannes-koffer vol origineel werk) was de Haarlemse journalist Peter Bruyn met een heel team van Haarlemse kunstenaars, fotografen, vormgevers en geluidstechnici.
Toen Hannes in 2015 de leeftijd van 70 jaar bereikte werd dat eveneens gevierd in het Patronaat met een groot feest waar allerlei regionale muzikanten acte de presence gaven en een Hannes-cover speelden, zoals 'Als ik kijk naar de TV' of 'Grote Rooie Auto'. Ook de meester zelf verscheen ten tonele met zijn blauw-witte gitaar.
Hannes Kuiper zal voortleven in de herinnering als één van de meest iconische Haarlemmers ooit. Tot besluit een gedicht van Hannes:
1234567
LANG ZAL HIJ LEVEN
in de GloorieHAHAHAHA
EEN Nobody is Nokking
On Mijn Door Het is DE DOOD
EN hij NEEMT het hele
Zooitje MEE
1234567 LANG ZAL hij
Leven IN DE Gloria
HA HA HA HA