41 jaar Kunstlijn: nieuwe artistieke metamorfosen op komst
We kennen het allemaal: terugverlangen naar de tijd dat we met natte haartjes op de bank televisie mochten kijken op zaterdagavond. Die tijd is definitief voorbij. Alles is veranderd. Soms gruwelijk, zoals in ver-van-mijn-bed-oorlogen waar we niet in betrokken willen raken. Hoezeer de mens tijdens het levenspad pogingen onderneemt dingen te bestendigen, er zullen zich altijd onverwachte gebeurtenissen voordoen. In relaties, in de werkomgeving, in de vertrouwde leefomgeving. Niet in de laatste plaats in de wereld van de kunst.
Het ene moment is een stroming trendy, het volgende moment staat een nieuwe generatie klaar om de fakkel over te nemen.
Zoals de abstract-expressionisten begin jaren zestig van de vorige eeuw bijkans werden weggevaagd door de opkomende beweging van de pop-art.
In de klassieke oudheid waren allerlei goden in staat om mensen te veranderen in dieren of monsters. Ovidius beschreef het.
De onovertroffen Peter Vos vervaardigde ontelbare weergaloze tekeningen van metamorfosen, vastgelegd in een omvangrijk boekwerk.
Het thema ‘metamorfose’ kan een kunstenaar ook voor een dilemma plaatsen. Zou je steevast kunst moeten blijven maken in jouw herkenbare stijl, of zou je jezelf moeten uitdagen om nieuwe kunstzinnige horizonten te verkennen.
Radicale koersverandering kan immers minder populaire (verkoopbare) kunst opleveren.
Maar stelt u zich eens voor dat Vincent van Gogh zijn leven lang donkere boerenschilderijen was blijven maken en nimmer naar het zuidelijke licht zou zijn afgereisd.
Of dat Piet Mondriaan was blijven hangen in het schilderen van landschapjes in het gebied rond Amsterdam of het Zeeuwse Domburg.
Stel u voor dat Marina Abramović een positie binnen de communistische partij had geambieerd in plaats van uit te groeien tot de legendarische performance-artiest die zij uiteindelijk is geworden.
Het is een natuurlijke neiging van de mens om te kiezen voor het bekende, het vertrouwde. Het is te hopen dat de deelnemende kunstenaars de metamorfose durven aan te gaan door zo nu en dan artistiek buiten de lijntjes te kleuren. Hopelijk durft u zich als bezoekend publiek eveneens te laten uitdagen. Tijd voor een metamorfose.
Paul Lips
“Kijken is een kunst en wat helpt is dat je de tijd neemt, inzoomt op details zodat je verhalen erachter ontdekt. Wat die verhalen precies zijn, hangt af van jouw identiteit en verwachtingen”, vertelt Anne Mul. Verandering is de enige constante, dat is het thema van deze groepstentoonstelling.
Curator Norbert Wille: “Eigenlijk is iedere kunstenaar onderhevig aan een metamorfose – en is zelf ook degene die de metamorfose in werking stelt. Een wit, maagdelijk doek waarop ook maar één lijn wordt aangebracht kan – indien door de juiste persoon – op het juiste moment in tijd de metamorfose ondergaan. Van waardeloos nietszeggend naar een alom gewaardeerd, onbetaalbaar object. Ook de maker ondergaat (als het goed is) een metamorfose, zoals een rups verandert in een vlinder of zoals een made transformeert in een vlieg. Soms is de metamorfose duidelijk zichtbaar. Vaak is het een kwestie van langer kijken en je als toeschouwer iets verder verdiepen in de kunstenaar.”
Daniel Cajanus was 2,64 meter lang en leed aan ‘gigantisme’. Hij werd in 1704 geboren in het stadje Paltamo in (Zweeds-) Finland. Hij werkte in diverse Europese landen als soldaat en lijfwacht en stelde zichzelf ten toon voor geld. Cajanus vestigde zich in 1745 in Haarlem waar hij populair was en gedichten publiceerde. Hij woonde in het Proveniershof aan de Grote Houtstraat en overleed in 1749 op 46-jarige leeftijd.
