Vanaf 1980 maak ik gebruik van mijn eigenportret, een soort ‘selfies in verf’. Elk portret op zich is weliswaar figuratief, maar tezamen ontstaat een overkoepelend, abstract thema van tijd en ruimte, met mijn kop als scheiding tussen binnen en buiten, tussen het allergrootste en het allerkleinste. Het werk kent vele lagen, details en diepte.